W marcu 2010 r. Aniela P. zawarła z małżeństwem Katarzyną i Władysławem L. umowę darowizny, przenosząc na nich własność nieruchomości budynkowej położonej w K.

W tej samej umowie ustanowione zostało na rzecz Anieli P. prawo dożywocia. Małżonkowie zobowiązali się wobec Anieli P. do świadczeń osobistych precyzyjnie wskazanych w umowie, w tym: do ustanowienia na rzecz Anieli P. służebności mieszkania w wydzielonej części nieruchomości stanowiącej przedmiot darowizny oraz do zapewnienia Anieli dożywotniego utrzymania poprzez dostarczanie jej wyżywienia i udzielenia odpowiedniej pomocy w przypadku choroby.

We wrześniu 2010 r. Aniela P. złożyła małżonkom L. oświadczenie o uchyleniu się od skutków prawnych zawartej umowy darowizny. Następnie wniosła powództwo, w którym zażądała uznania zawartej umowy darowizny za nieważną i pozbawioną skutków prawnych oraz zażądała zwrotu nieruchomości.

W swoim żądaniu wskazała, iż zawierając umowę działała w błędnym przekonaniu, że Katarzyna i Władysław L. należycie i zgodnie z jej oczekiwaniami wywiążą się z obowiązków wynikających z ustanowionego prawa dożywocia. Aniela P. zarzuca małżonkom, iż nie dostarczają jej wyżywienia o porach przez nią ustalonych, nie pomagają w codziennych czynnościach (np. sprzątaniu, praniu), rzadko ją odwiedzają, nie okazują zainteresowania jej stanem zdrowia, mimo że od czerwca do sierpnia 2010 r. była hospitalizowana.

W odpowiedzi na powyższe Katarzyna i Władysław L. zapewnili, że wykonują wszystkie zobowiązania wynikające z zawartej umowy w sposób na tyle dostateczny, na ile pozwala im czas wolny od obowiązków zawodowych (oboje są lekarzami).

Proszę wskazać podstawę prawną roszczenia Anieli oraz ocenić jego zasadność.

Małżonkowie sporządzili wspólnie testament. Cały swój majątek przepisali córce mającej 5 lat. Zgodnie z radą adwokata sporządzili testament własnoręcznie, zamieścicli tam datę i złożyli podpisy. Wskaż czy testament jest ważny czy też z jakiegoś powodu jest nieważny.

W dniu 12 grudnia 2006 r. autobus należący do Miejskiego Przedsiębiorstwa Komunikacyjnego sp. z o.o. (będącego jednoosobową spółką gminy Wrocław), kierowany przez pracownika tej spółki Józefa O. potrącił 12-letniego Marka D., który wbiegł na jezdnię w miejscu, gdzie nie było to dozwolone. W wyniku gwałtownego hamowania jedna z pasażerek autobusu, Anna M. przewróciła się i złamała rękę.

Marek D. doznał skomplikowanego złamania obu nóg oraz wstrząśnienia mózgu. Natychmiast po wypadku został poddany dwóm operacjom chirurgicznym, przebywał w szpitalu do 31 stycznia 2007 r., a w okresie od 1 lutego do 30 kwietnia 2007 r. podlegał rehabilitacji, której koszt wynosił 500 zł miesięcznie. Z powodu przerwy w nauce miał problem z przejściem do następnej klasy i w okresie od 1 maja do 30 czerwca 2007 r. korzystał z pomocy korepetytorów, którym zapłacił łącznie 2.000 zł.

Anna M. została opatrzona na pogotowiu ratunkowym. Jest z zawodu architektem, a złamana ręka uniemożliwiała jej pracę od dnia wypadku do 31 stycznia 2007 r. W tym czasie wykonywała projekt budynku biurowego dla Kosmos S.A., przeznaczonego na wynajem pomieszczeń. Na skutek wypadku ukończenie tego projektu opóźniło się o miesiąc. Z tego powodu Anna M. zapłaciła Kosmos S.A. w dniu 31 marca 2007 r. karę umowną wynoszącą 100.000 zł.

Miesięczne opóźnienie w uzyskaniu projektu spowodowało takie samo opóźnienie rozpoczęcia i zakończenia inwestycji budowlanej przez Kosmos S.A.. Inwestycja ta zakończyła się 31 grudnia 2008 r. (zamiast 30 listopada 2008 r.), w wyniku czego Kosmos S.A. o miesiąc później niż planowała zaczęła wynajmować pomieszczenia, nieosiągając dochodu z jednomiesięcznego czynszu najmu w kwocie 500.000 zł.

W dniu 1 lutego 2010 r. do Sądu Okręgowego we Wrocławiu wpłynęły trzy pozwy przeciwko MPK sp. z o.o., kierowcy autobusu oraz Gminie Wrocław, pozwanym solidarnie.

1)     Marek D. domaga się odszkodowania w kwocie 3.500 zł, stanowiącej zwrot kosztów rehabilitacji i korepetycji, a także zadośćuczynienia w kwocie 5.000 zł z tytułu ujemnych przeżyć psychicznych związanych z wypadkiem, operacjami i pobytem w szpitalu.

2)     Anna M. domaga się odszkodowania wynoszącego 100.000 zł (zapłacona kara umowna)

3)     Kosmos S.A. domaga się odszkodowania wynoszącego 400.000 zł (szkoda poniesiona na skutek opóźnionej inwestycji, pomniejszona o otrzymaną od Anny M. karę umowną).

Wszyscy pozwani twierdzą, że nie ponoszą odpowiedzialności za szkody, zarzucają ponadto przedawnienie roszczeń.

Odpowiedz na następujące pytania:

1. Czy MPK sp. z o.o. może ponosić odpowiedzialność odszkodowawczą i na jakiej podstawie?
2. Czy Józef O. może ponosić odpowiedzialność odszkodowawczą i na jakiej podstawie?
3. Czy Gmina Wrocław może ponosić odpowiedzialność odszkodowawczą i na jakiej podstawie?
4. Jakie są przesłanki odpowiedzialności i kto powinien udowodnić ich spełnienie?
5. Czy poszczególne szkody poniesione przez każdego z powodów podlegają naprawieniu, a jeżeli nie, to dlaczego?
6. Czy zarzut przedawnienia roszczeń jest zasadny? Krótko uzasadnij odpowiedź, wskazując właściwe przepisy.
7. Jakie inne zarzuty mogą podnosić pozwani?

Opis: Michał K. skończył dzisiaj 10 lat. Na przyjęcie urodzinowe zaprosił kolegów do McDonalds'a, położonego na peryferiach miasta. Jakoże rodzice utknęli w korku wracając z pracy, Michał K. zadzwonił po taksówkę, nie konsultując tego z rodzicami, i poprosił taksówkarza aby zawiózł go do McDonalds'a. Gdy dojechali na miejsce Miachał K. oświadczył, że nie zapłaci za kurs.

Pytanie: Zaproponuj podstawę prawną na której można było by oprzeć twierdzenia i roszczenia obu stron. Czy Michał K. ma obowiązek zapłaty za kurs?

Opis: Właściciela sklepu muzycznego z płytani winylowymi, Łukasza M., odwiedził jego przyjaciel Karol W. Kiedy, Łukasz M. wyszedł na chwilę do sklepu na przeciwko, klientów podczas jego nieobecności obsługiwał Karol W. Jeden z obsługiwanych klientów zakupił, jak się później okazało, odłożoną dla kogoś innego płytę. Łukasz M. zdążył złapać klienta po swoim powrocie na ulicy i zaproponował zwrot gotówki za płytę. Klient nie był jednak zainteresowany. Wówczas Łukasz M. stwierdził, że osoba, która sprzedała jego rozmówcy płytę, nie jest pracownikiem sklepu i umowa sprzedaży jest nieważna.

Pytanie: Czy twierdzenie Łukasza M. jest słuszne, czy też klient może bez obaw odejść z zakupioną płytą.