1. W powyższym stanie faktycznym dokonano de facto zawarcia umowy o dożywocie w związku z czym zastosowanie powinny tu znaleźć przepisy o dożywociu - art. 908 i następne a nie przepisy dotyczące darowizny co wynika z art. Art. 889. (Nie stanowią darowizny następujące bezpłatne przysporzenia:
1) gdy zobowiązanie do bezpłatnego świadczenia wynika z umowy uregulowanej innymi przepisami kodeksu;
2) gdy kto zrzeka się prawa, którego jeszcze nie nabył albo które nabył w taki sposób, że w razie zrzeczenia się prawo jest uważane za nie nabyte.
2. Aniela P. powołując się na art. 86, musiałaby wykazać, że małżeństwo L. z góry zakładało, iż nie zamierza wywiązywać się z umowy.
3. Moim zdaniem Aniela może powołać się na art. 913 czyli na stosunki jakie się wytworzyły między nią a małżeństwem L. Sąd nie będzie wnikał w przyczyny powstania takich stosunków o ile są one na tyle poważne, iż uniemożliwiają pozostawanie w bezpośredniej ze sobą styczności.

hmm chyba, że zapis o mieszkaniu i utrzymaniu powstał w wyniku polecenia zawartego w umowie darowizny. Wtedy pierwsza kwestią wymagającą ustalenia jest ważność samej umowy. W powyższym kazusie brak jest jakiejkolwiek informacji o formie jej zawarcia. Jest to o tyle ważne, iż zgodnie z art. 890 oświadczenie darczyńcy powinno być złożone w formie aktu notarialnego. Sam akt notarialny jest szczególną formą czynności prawnej co oznacza, iż czynność sporządzoną bez jej zachowania jest nieważna (art. 73 par. 2.). Umowę taka ulega natomiast konwalidacji jeżeli przyrzeczone świadczenie zostało spełnione - z czym niewątpliwie mamy do czynienia w tym przypadku. Należy jednak pamiętać, iż chodzi tu o przeniesienie własności nieruchomości. Forma aktu notarialnego zastrzeżona dla tej czynności przez art. 158 k.c. zgodnie z par. 2 art. 890 k.c. nie ulega wyłączeniu.
W tym przypadku darczyńca nie powołuje się jednak na nieważność umowy ze względów czysto formalnych. Podstawą roszczenia Anieli P. jest nienależyte wykonanie pocenia zawartego w umowie darowizny i działanie pod wpływem błędu.Niestety samo niewykonanie polecenia nie powoduje rozwiązania umowy darowizny. Skutek ten wywołuje rażąca niewdzięczność (art.898 k.c.). Rozwiązanie umowy na tej podstawie wymaga indywidualnej oceny sądu czy takowa zaistniała.
Od skutków prawnych czynności można uchylić się natomiast działając pod wpływem błędu. Błąd ten musi być być jednak "istotny" (art.84 par. 2 ) czyli taki
który uzasadnia przypuszczenie, że gdyby osoba składającą oświadczenie woli nie działał pod wpływem błędu i oceniała sprawę rozsądnie, nie złożyłaby oświadczenia tej treści. Niewątpliwie gdyby Pani Aniela P. zdawała sobie sprawę z tego, że małżeństwo Katarzyny i Władysława L. nie będzie jej zbytnio odwiedzać, a z poleconych obowiązków nie będą się specjalnie wywiązywać to umowy takowej by nie zawarła. Jednak czy błąd dotyczy treści czynności prawnej? Błąd dotyczy treści czynności prawnej, gdy jest z nią ściśle powiązany, tj. wiąże się z którymkolwiek elementem składającym się na jej treść. Czynnością prawną jest natomiast stan faktyczny, w skład którego wchodzi co najmniej jedno oświadczenie woli, stanowiące uzewnętrznioną decyzję podmiotu prawa cywilnego wywołania określonych skutków cywilnoprawnych , z którym to stanem ustawa wiąże skutki wyrażone nie tylko w tym oświadczeniu ale również wynikające z ustawy, zasad współżycia społecznego lub ustalonych zwyczajów. Z tym niewątpliwie mamy tu do czynienia. Podstawę prawną roszczenia Anieli P uznaje więc za zasadną

I art 65 2 KC w umowach należy badać zgodną wolę stron a nie dosłowne brzmienie tresci umowy, to jest punkt wyjśacia dla dalszych rozważań.
Powoływanie się na art. 889 KC jest nieporozumienie m, bo tu nie mamy pod tytułem darmym przeniesienia wlaności ale w zamian za świadczenie.
Małżonkowie wyraźnie podjeli się realizacji konkretnych obowiązków (razem tworzących świadczenie strony dłużniczej), zatem stali się wierzycielami i nie ma takiej opcji by to uznać za polecenie z 893 KC
Poprzez owo polecenie należy rozmuieć jakieś bardzej błahe czynności, które bardzo często nie sposób byłoby zakwalifikować jako konkretny obowiązek mogący być wyegzekowanym w drodze egzekucji, poza tym by coś uznać za polecenie to raczej należałoby uznać, że patrząc w ogolności na powstały tak stosunek zobowiązaniowy nadal nie mamy do czynienia z jakakowliek wymianą dóbr, i nadal dla bezstronnego obserwatora oczywistym jest że to jest darowizna, tu tak bez wątpienia nie jest nie ulega bowiem wątpliwości, że świadczenia obu stron tej umowy mogą być zakwalofikowane jako świadczenia ekwiwalentne i jedna z umów wzajemnych jaką jest umowa dożywocia.
II Sama nazwa i to, że strony to kwalifkowały jako umowę darowizny njie wpływa na jej ważnośc , błąd musi dotyczyć treści czynności pranwej (co by dotyczyło raczej blędnej ocent skutkow danej czynności a nie samej błędnej kwalifikacji nazwy - zresztą strony nawet nie muszą wiedzeć o istnieniu umowy dożywocia po to by ją zawrzeć, wystarczy że znają wzorzec kompetencji generalnej i ograniczenia jakie są z nim związane i już mogą śmigać z umowami jak chcą)
III co do formy to nie wypowiadam się, bo brak danych na ten temat
IV A co do rozważąń czy to jest bląd czy podstęp to pozostawiam to bez komentarza, może lepiej poczytać czym jest błąd co do TREŚCI czynności prawnej (a zwłaszcza odpowiedzieć sobie czym jest owa treśc - czy treścią czynności jest to moj zamiar co do jej wykonania? to jakieś nieporozumienie ), 471 kc byłoby niepotrzebne bo i po co skoro mógłbym się uchylać od skutków oświadczenia woli.
To jest dożywocie.
V Skoro to jest dożywocie to odwołać nie może ale może skorzystać z przysługujacego jej prawa kształtujacego potestatywnego z art 913 1 KC
Przepraszam za składnie i powtórzenia ale na szybkiego pisałem.

I Prawo kształtujace potestatywne - element stosunku zobowiązanioweg o, zwykłe prawo kształtujące- masz kompetencje w stosunku do drugiej strony, prawo ksztaltujace potestatywne - masz kompetencje do tego by skierować się do sądu ze swym żadaniem (np. waloryzacja z 358 prim KC). Generalnie jest to (pojecie, nie sam element stosunku zobowiązanioweg o) krytykowane jako zbyt ściągające od Niemców, ale zamiast tego wstawia się jakąś barokową nazwę którą trudno spamietać, więc lepsze jest chyba to.
II Orzeczenie które przytaczasz jest bez sensu, bo jest sprzeczne z tym co mówisz, podstęp to kwalifikowana forma błedu różniącą się tylko stroną woluntatywną, tak więc skoro zgodnie z tym orzeczeniem coś nie może być błędem (z uwagi na to, że nie dotyczy treści czynności prawnej) to też raczej nie może być podstępem.
III Jeżeli ktokolwiek poczuł się obrażony z powodu mojej wypowiedzi to przepraszam, nie było moim celem obrażanie kogokolwiek.
IV Sam jestem studentem.

I Nie wiem czy prof. Kazimierz Piasecki to przedstawieciel doktryny, jeżeli tak to i owszem jest to pojęcie doktrynalne i jest to "radosna twórczość" owego Pana.
II Jest to pojęcie lansowane przez procesualistów, osoby zajmujace sie prawem materialnym je krytykują.
III Jest to pojecie języka prawniczego tak jak i wiele innych pojęć które występują w tzw. częsci ogólnej , lub mówiąc jeszcze bardziej ogólnie w teorii prawa cywilnego.
IV DzIęKóFkA zA kOmPlEmEnT zWiĄzAnY z SuGeStIoM JakObYm ByŁ w StAnIe WyMyŚlIć tAk MoNdRe TeRmInY nAókoFe

I Trudno, żeby takie zagadnienie które są zagadnieniami czysto teoretycznymi znajdowały swoje odzwierciedleni e w wyrokach (tu spieramy się o nazwę - wg. prof. Piaseckiego to prawo potestatywne, wg. np. prof. W. Czachórskiego prawo do ukształtowania stosunku przez sad - czy jakoś tak, sam fakt istnienia takiej konstrukcji nie budzi wątpliwości i nie jest przez nikoga negowany)
II Także podrecznik to dzieło zbyt ogolne by znalazły sie tak ogólne kwestie (jakkoliwek dziwnie to brzmi) - w podr. są po prostu 3 strony na temat struktury stosunku zobowiązanioweg o wiec nikt nie bedzie wchodził w tak szczególową analizę zagadnien
III Tu się kłaniają monografie, jakieś artykułu (choć to ostatnie raczej nie, aczkolwiek widziałem kiedyś coś w PS z 2000 roku chyba)
IV To jest zagadnienie materialnoprawn e a nie procesowe
V W sumie to co napisałem powyżej to SPAM.