Kazus nr III
Marek C. pracował przez 17 lat w przedsiębiorstwie państwowym. Wskutek jego restrukturyzacji został jednak zwolniony. Przez 18 miesięcy otrzymywał zasiłek dla bezrobotnych i poszukiwał nowego zatrudnienia. Po upływie tego okresu Urząd Zatrudniania poinformował Marka C., iż skończył się ustawowy okres wypłaty zasiłku i dlatego decyzją tegoż urzędu dalsze jego wypłacanie zostaje wstrzymane. Marek C. odwołał się od powyższej decyzji, a po niekorzystnym dla siebie orzeczeniu w II instancji złożył skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego. NSA obie decyzje utrzymał w mocy. W związku z powyższym Marek C. za pośrednictwem swego pełnomocnika złożył skargę do Trybunału Konstytucyjnego. W skardze kwestionował przepisy ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu podane w podstawie decyzji o pozbawieniu go zasiłku. Zdaniem Marka C. przepisy te naruszają konstytucyjne prawo do pracy, nakładając na państwo obowiązek wypłacania zasiłków i zasadę sprawiedliwości społecznej, gdyż pozbawiają go środków do życia.
1. Czy skarga jest zasadna? Uzasadnij swoje stanowisko.
Zob. Konstytucja: art. 65 ust 1, art. 65 ust. 5, art. 81, art. 67 ust 1.
kazusy z prawa konstytucyjnego
Kazus: Z zasad tworzenia prawa
rita102
Odsłon: 9566
Komentarze
Ponadto z treści kazusy nie wiemy czy pełnomocnik był radcą prawnym bądź adwokatem a zgodnie z art. 48 ust. 2 skargę może sporządzić adwokat lub radca prawny chyba, że skarżącym jest sędzia, prokurator, notariusz, profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych.