W dniu 3 czerwca 2010 r. została zawarta wielostronna umowa międzynarodowa pomiędzy Szwecją, Danią, Norwegią a Islandią w przedmiocie kultywowania tradycji nordyckiej, przejawiającej się m.in. w nauczaniu obok języka ojczystego także innego języka skandynawskiego na poziomie szkoły podstawowej. Na depozytariusza umowy została wybrana Norwegia, która jednak do chwili obecnej nie zarejestrowała umowy w Sekretariacie NZ.
W 2011 r., w wyniku nieporozumień pomiędzy Danią i Szwecją, i niemożnością osiągnięcia kompromisu na drodze dyplomatycznej, Dania zdecydowała się wnieść sprawę przeciwko Szwecji do Międzynarodowego Trybunału Sprawiedliwości (MTS) w Hadze. Argumentem Danii o dopuszczalności skargi był fakt, iż, jak wskazywała, nie może (Dania) doznać uszczerbku w konsekwencji niespełnienia obowiązku depozytariusza, czyli Norwegii, co miałoby pozbawiać ją (Danię) powoływania się na treść umowy przed organem ONZ.
Czy MTS powinien rozpatrzyć sprawę i przychylić się do argumentu Danii?
Czy niezarejestrowanie umowy powoduje jej nieważność?