Dnia 15 listopada 2004 r. Rada Bezpieczeństwa, działając na podstawie rozdziału VII Karty Narodów Zjednoczonych, stwierdziła, że sytuacja w Wybrzeżu Kości Słoniowej stwarza zagrożenie dla światowego pokoju i bezpieczeństwa i zdecydowała o nałożeniu na Wybrzeże Kości Słoniowej sankcji w postaci embarga na broń i amunicję oraz inne towary o podwójnym zastosowaniu (Rada przyjęła stosowną rezolucję).
W dniu 13 grudnia 2003 r. polski przedsiębiorca P zawarł umowę (regulowaną przepisami prawa krajowego polskiego) z rządem Wybrzeża Kości Słoniowej w przedmiocie regularnego (kwartalnego) dostarczania nowoczesnego sprzętu wojskowego oraz towarów podwójnego zastosowania dla straży granicznej, w celu podniesienia jakości i bezpieczeństwa służb w Wybrzeżu Kości Słoniowej.
W dniu 18 grudnia 2004 r., na mocy decyzji administracyjnej polskiego Ministerstwa Spraw Zagranicznych, przedsiębiorca P został pozbawiony możliwości dalszego wykonywania umowy z rządem Wybrzeża Kości Słoniowej, ponieważ, jak wskazał polski MSZ, rezolucja Rady Bezpieczeństwa jako przyjęta na podstawie rozdziału VII Karty Narodów Zjednoczonych jest wiążąca, co przesądza o automatycznym zastosowaniu jej postanowień dla prywatnego przedsiębiorcy P.
Czy argumentacja polskiego MSZ była słuszna? Jaki jest status rezolucji Rady Bezpieczeństwa:
a) na płaszczyźnie prawa międzynarodowego
b) w polskim porządku prawnym?