Kazusy z prawa administracyjnego

Kazus VII:
Dnia 9 czerwca 2006 roku Antoniemu S. doręczono decyzję odmowną w sprawie powołania go na stanowisko notariusza. Antoni S. zdziwił się, gdyż - jak go wcześniej poinformowano - decyzja w tej sprawie powinna zostać wydana po uzyskaniu opinii Rady Izby Notarialnej w P. Antoni S. udał się do urzędu właściwego w sprawie organu administracji publicznej, zapoznał się z aktami sprawy i stwierdził, że organ właściwy nie wystąpił o opinię wskazaną w ustawie z 14 lutego 1991 roku - Prawo o notariacie (tekst jedn. Dz. U. z 2008 r. Nr 189, poz. 1158 ze zm.).
Ustawa - Prawo o notariacie, mająca zastosowanie w tym przypadku, stanowi:
„Art. 10 §1. Notariusza powołuje i wyznacza siedzibę jego kancelarii Minister Sprawiedliwości, na wniosek osoby zainteresowanej, po zasięgnięciu opinii rady właściwej izby notarialnej.
§2. Niewyrażenie opinii, o której mowa w §1 , w ciągu 60 dni od dnia otrzymania wniosku Ministra Sprawiedliwości, uważane jest za wyrażenie opinii pozytywnej.
§3. Minister Sprawiedliwości może odmówić powołania na stanowisko notariusza osoby, o której mowa w §1, tylko wtedy, gdy kandydat ten nie spełnia wymogów, o których mowa w art. 11-13. Ministrowi Sprawiedliwości oraz organom samorządu notarialnego opiniującym kandydata na notariusza przysługuje prawo wglądu do akr osobowych i dyscyplinarnych osoby składającej wniosek.”
Pytania:
1. Wskaż, w jakim trybie organ właściwy do załatwienia sprawy powinien uzyskać stanowisko innego organu?
2. Czy przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego stanowią samoistną podstawę prawną do stosowania tego trybu?
3. Jakie znaczenie ma stosowane w poszczególnych aktach prawnych nazewnictwo formy realizacji współdziałania (w przedmiotowej sprawie opinia)?
4. Czy stanowisko innego organu może zostać uzupełnione po wydaniu decyzji?
5. Czy w przypadku, gdy wydana w tym postępowaniu decyzja stanie się ostateczna, dopuszczalne będzie usunięcie wady w którymś z trybów nadzwyczajnych?