Kazusy z prawa cywilnego

Wlasnosc nieruchomosci jest to podmiotowe prawo majatkowe, w dodatku zbywalne, a zatem moze byc przeniesione na osoby trzecie. Klauzula niezbywalnosci moze pojawic sie wtedy, gdy wierzyciel ma uzasadnione obawy, ze nie bedzie mogl zaspokoic sie z majatku dluznika. Np. boi sie, ze dluznik przeniesie swoje mienie na osoby trzecie i nie bedzie z czego egzekwowac. Albo zawarl umowe przedwstepna i zalezy mu na konkretnej nieruchomosci. W tym wypadku natomiast bankowi nie zalezy na nieruchomosci, ale na pieniadzach. Nieuzasadnione jest tez, ze nie bedzie mogl sie z tej nieruchomosci zaspokoic, jesli zmieni ona swojego wlasciciela. Owszem, art 57 KC $2 przewiduje ze mozna zobowiazav sie, ze uprawniony nie dokona oznaczonego rozporzadzenia prawem. Ale art. 311 i art. 72 ustawy o KsW i hipotece zabrania umowic sie ze nie dokona sie okreslonego zbycia rzeczy. Nie mozna sie nawet zobowiazac, to bedzie zastrzezenie niewazne. Dlaczego? Dlatego, ze byloby to za duzo grzybkow w barszczu. Wierzyciel i tak moze zaspokoic sie z rzeczy obciazonej hipoteka, bez wzgledu na to czyja stala sie wlasnoscia. Byloby to niewskazane, zeby dawac wierzycielom taka mozliwosc w ogole - inaczej wymuszaliby takie klauzule jak wyzej. A zatem ustawa ZABRANIA Damianowi zobowiac sie, ze nie sprzeda domu. Zawsze moze to zrobic. Pozdrawiam - Zenon Madry