Kazusy z prawa cywilnego

"w każdym danym wypadku obowiązkiem sądu meriti jest ustalenie, czy nabywca faktycznie zachował wzmożoną (szczególną) ostrożność celem utwierdzenia się w przekonaniu, iż samochód nie jest skradziony" - cytat z uchwały wyżej powołanej. Kazus nie wskazuje, że ostrożności takiej nabywca nie zachował. Wręcz przeciwnie stwierdza, że nabyca działał w dobrej wierze. Uchała, o której była mowa rozstrzyga jedynie kiedy mamy do czynienia ze złą, a kiedy dobrą wiarą. Tutaj jednoznacznie stwierdzone jest, iż nabywca działał w dobrej wierze tj. dochował wszelkich starań by upewnić się, że auto nie pochodzi z kradzieżym. W uchwale ponadto SN stwierdza, że nie bez znaczenia jest fakt, że osoba nabywająca samochód najczęściej nie jest osobą profesjonalnie zajmującą się ustalaniem pochodzenia samochodu. Dodatkowo należy pamiętać, że SN stwierdza tylko jakie czynności powinien dokonać nabywca przed zakupem samochodu. Niezależnie od tego brak dokonania tych czynności musi być przez sąd ustalony (domniemanie dobrej wiary). W związku powyższym podtrzymuje moje stanowisko.

Włodzimierz K nabył własność, gdyż od momentu kradzieży minęły 3 lata (art. 169 paragraf 2 kc)