Zbigniew W. i Andrzej D. zauważyli przebywającą w miejskim parku parku na wagarach siedemnastoletnia uczennice Beate K. i postanowili ja zgwalcic , po czym stosujac przemoc polegajaca na uchwyceniu jej za rece i grozac okaleczeniem twarzy zaciagneli ja w krzaki i przewrocili na ziemie . Gdy zaczeli ja tam nastepnie rozbierac Beata K. powiedziala im ,ze jest nosicielka wirusa HIV ( co nie bylo prawda). skonsternowani ta informacja Zbigniew W. i Andrzej D. odeszli kilkanascie metrow obok by naradzic sie co w tej sytuacji zrobic . Moment ten wykorzystała Beata K. , uciekła z parku udajac sie do najblizszej jednostki policji , gdzie złozyla zawiadomienie o przestepstwie wraz z wnioskiem o sciganie sprawcow . Po przeprowadzonym w tej sprawie sledztwie prokurator umoży je uznajac , ze fakt odstapienia przez Zbigniewa W. i Andrzeja D. od zgwałcenia Beaty K. wyłacza , zgodnie z art.15 & 1 k.lc. karalnosc ich czynu stanowi w zwiazku z tym negatywna przesłanke procesowa okreslona w art.17 & 1 pkt.4 k.p.k.
Prosze ocenic zasadność decyzji prokuratora
W jaki sposób należy prawidłowo rozwiaząć ten kazus , bo nawt nie wiem jak zaczac poniewaz do tej pory nie mialam do czynienia z kazusami . Bardzo proszę o pomoc :-))))
Komentarze
W związku z decyzją prokuratury o umorzeniu śledztwa , pokrzywdzona jako strona postępowania przygotowawczego może wnieść zgodnie z art. 306 kpk zażalenie na postanowienie w przedmiocie umorzenia do sądu. A w zażaleniu tym podnieść , że w sprawie nie doszło do dobrowolnego odstąpienia od dokonania. Co więcej art. 15 kk premiuje jedynie zachowanie , gdzie sprawca DOBROWOLNIE odstępuje od dokonania , zaś w tym przypadku mężczyźni czynność przerwali , gdyż znaleźli się w stanie pewnego przymusu psychicznego tzn. w sytuacji sprzecznej motywacji. Z jednej strony chcą zgwałcić Beatę K. ale z drugiej strony wiedzą, że ryzykują zarażenie wirusem HIV. Trudno więc w tym przypadku mówić by ich zachowanie było dobrowolne i stanowiło świadomy wyraz (uzewnętrznienie) woli.