W trakcie rozprawy obrońca oskarżonego złożył wniosek o dopuszczenie dowodu z zeznań świadka Jana W., który był obecny w sądzie. Oskarżyciel, który znał Jana W., złożył oświadczenie następującej treści: „Sprzeciwiam się wnioskowi obrońcy, dlatego, że świadek Jan W. był przez cały czas obecny na rozprawie, stąd też art. 371 § 1 k.p.k. stanowi przeszkodę w przeprowadzeniu takiego dowodu. Wnoszę o oddalenie wniosku obrońcy, albowiem przeprowadzenie dowodu z zeznań świadka Jana W. jest niedopuszczalne na podstawie art. 170 § 1 pkt 1 k.p.k.”.
- czy wniosek obrońcy i argumentacja oskarżyciela były słuszne?
Komentarze
Art. 170. § 1. k.p.k. Oddala się wniosek dowodowy, jeżeli:
1) przeprowadzenie dowodu jest niedopuszczalne,
W odniesieniu do powyższych artykułów argumentacja oskarżyciela jest słuszna.
Jeżeli natomiast okoliczność, która miałaby być udowodniona ma istotne znaczenie dla sprawy to obrońca słusznie skierował wniosek o dopuszczenie dowodu z zeznań świadka .
Zeznanie świadka, który był obecny przy przesłuchaniu innego świadka zeznającego co do tej samej okoliczności nie jest dyskwalifikowane jako niepełnowartościowy materiał dowodowy, ale sąd, dokonując oceny tego dowodu, nie może pominąć tej okoliczności. Obowiązkiem sądu jest dotarcie do prawdy materialnej - art. 2. par 2 k.p.k. Zasada prawdy materialnej ma w procesie karnym znaczenie nadrzędne, w związku z tym sąd może dopuścić dowód z zeznań świadka w takiej sytuacji.
Jednak decyzja należy do sądu, który mógłby przyjąć argumentacje oskarżyciela bądź je odrzucić.