kazusy z prawa międzynarodowego
Add new comment
Pan Kapuściński w Wiedniu sporządził testament. W postępowaniu spadkowym w Warszawie uczestnik postępowania podniósł zarzut nieważności testamentu wedle prawa polskiego. Według którego państwa prawa podlega ocenie ważność testamentu.
Add new comment
Pan Herman wystąpił z wnioskiem do sądu w Warszawie o ujawnienie go jako właściciela nieruchomości w Pruszkowie odziedziczonej po ojcu na podstawie postanowienia sądu w Berlinie – przedstawiając oryginał tego postanowienia sądu. Sąd oddalił wniosek. Proszę doradzić panu Hermanowi jakie powinien podjąć czynności do skutecznej realizacji jego wniosku.
Add new comment
W Niemczech dopuszczalne jest spożywanie niskoprocentowego alkoholu także w miejscach publicznych. Czy przebywający w Berlinie Polak może się napić piwa w metrze?
Add new comment
Czy Polak pracujący kilka miesięcy w Wielkiej Brytanii i opłacający ta podatki musi zapłacić podatki także w Polsce?
Add new comment
Kazus ten jest na zaliczenie ćwiczeń z przedmiotu, rozwiązać go należy do 4 stycznia, a żećwiczenia te prowadzone były w taki sposób że niewiele się dowiedzieliśmy i wynieśliśmy z nich, rozwiązanie kazusa jest trochę problematyczne, dlatego też proszę o pomoc.
Pytania pomocnicze
1) Z jakim pytaniem (pytaniami) może wystąpić sąd krajowy do ETS w każdej ze spraw?
2) Na jakie zasady prawa UE można powołać się w każdej ze spraw? Jak może być stosowane prawo UE?
3) Jakie są argumenty stron (wszystkich) w każdej ze spraw?
4) Jakie jest możliwe rozstrzygnięcie i jego uzasadnienie ETS w każdej ze spraw?
KAZUS 1
Dyrektywa Rady 74/577 EWG zobowiązuje państwa członkowskie do zapewnienia, by zwierzęta przeznaczone na ubój były traktowane w możliwie najbardziej humanitarny sposób. Hiszpania implementowała dyrektywę dekretem królewskim z 1987 r., który jednak nie przewidywał żadnych sankcji w celu zapewnienia skuteczności tych postanowień. Władze brytyjskie konsekwentnie odmawiały, odwołując się do art. 36 TEWG [obecnie art. 36 TFUE] jako podstawy prawnej, wydawania licencji na import mięsa i eksport zwierząt rzeźnych z i do Hiszpanii, twierdząc, że zwierzęta są zabijane w sposób niezgodny z przepisami dyrektywy. Firma irlandzka, działająca na rynku brytyjskim, której odmówiono licencji na eksport owiec do Hiszpanii odwołała się do sądu zarzucając władzom brytyjskim, że poprzez swoje postępowanie naruszają prawo wspólnotowe.
KAZUS 2
Pani D. w styczniu 1989 r. została zaczepiona na dworcu w Mediolanie przez przedstawiciela firmy I. oferującej kursy języków obcych. Zawarła z nim umowę (na dworcu, poza siedzibą przedsiębiorstwa) na zakup korespondencyjnego kursu języka angielskiego. Po kilku dniach poinformowała I. o odstąpieniu od umowy; w związku z tym nie uiściła żadnych opłat. Kilka miesięcy później została poinformowana przez I. o przeniesieniu roszczenia o zapłatę za kurs na firmę windykacyjną R. Pani D. w liście do R. potwierdziła wycofanie się z umowy, powołując się na dyrektywę 85/577 w sprawie ochrony konsumentów w stosunku do umów zawieranych poza siedzibą przedsiębiorstwa (np. sprzedaż akwizycyjna). Dyrektywa przewiduje m.in. możliwość odstąpienia przez konsumenta od takiej umowy, bez podania przyczyny, w ciągu 7 dni od daty zawarcia umowy. Włochy nie implementowały jednak dyrektywy w terminie, który upływał w grudniu 1987 r. (dokonano tego dopiero na początku 1992 r.). Firma R. wystąpiła do sądu włoskiego z roszczeniem o zapłatę przeciwko pani D., która przed sądem znów powołała się na dyrektywę.