Kazusy z prawa karnego

• prawo karne

Na podstawie kazusa muszę napisać zażalenie bądź opinię. Mógłby mi ktoś pomóc? Jestem studentką pedagogiki i kompletnie nie wiem jak się za niego wziąć.  z góry dziękuję!

Robert J. popełnił w 2003 r. trzy przestępstwa oszustwa (art. 286 k.k.) za które został skazany na karę łączną 2 lat pozbawienia z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 5 lat. Następnie popełnił przestępstwo oszustwa (art. 286 k.k.) jeszcze 8 razy, za które orzeczono wobec niego karę łączną 10 lat pozbawienia wolności. Z uwagi na to, iż były to przestępstwa podobne zarządzone również wykonanie kary zawieszonej. Robert J. rozpoczął odbywanie orzeczonych kar 1 stycznia 2005 r. Już 1 lutego 2005 r. został ukarany karą dyscyplinarną nagany za nieprzestrzeganie regulaminu ZK, w dn. 1 kwietnia 2005 r. miało miejsce ponowne ukaranie dyscyplinarne z tego samego powodu. Od tej pory skazany zaczął przestrzegać porządku prawnego, zaangażował się w różne działania społeczne poza zakładem karnym, m. in. współpracował z fundacją „Sławek” oraz fundacją „Podaruj dzieciom słońce”. W styczniu 2008 uzyskał przeniesienie z ZK typu półotwartego do ZK typu otwartego, w marcu 2008 r. rozpoczął prace poza ZK w systemie bez konwojenta w fundacji „Nadzieja”. W czasie odbywania kary Robert. J wystąpił do pokrzywdzonych swoimi czynami o uzgodnienie sposobu i terminu naprawienia szkody. W efekcie negocjacji naprawił szkodę wobec 8 pokrzywdzonych, natomiast z pozostałymi ustalił sposób naprawienia szkody po opuszczeniu ZK. Zaangażował się także w akcję „Okruszek”, „Nie daj szansy ADIS” oraz „Nie piję – jestem trzeźwy”. Sam skazany jest całkowicie wolny od wszelkich nałogów i nigdy nie był uzależniony. Dnia 15 listopada 2010 r. skazany został ukarany dyscyplinarnie karną nagany za naruszenie regulaminu polegające na uderzeniu współwięźnia pięścią w twarz. Jak wskazał w rozmowie z wychowawcą uderzył, ponieważ współwięzień wyraził się o podopiecznych fundacji Nadzieja „zdychające małe debile”. W lutym 2011 r. Dyrektor AŚ Warszawa-Białołęka, wniósł o warunkowe przedterminowe zwolnienie Roberta J., wskazując, iż wobec tego skazanego proces resocjalizacji dobiegł końca i niecelowe jest odbywanie przez niego kary w systemie izolacyjnym. Do wniosku oprócz dokumentów potwierdzających wyżej opisane okoliczności została dołączona opinia Prezesa Fundacji „Nadzieja”, będącego psychologiem, iż skazany jest wzorowym pracownikiem a dalsze jego przebywanie w ZK może go jedynie zdemoralizować i zaprzepaścić już osiągnięte efekty resocjalizacji. We wniosku dyrektora AŚ podkreślone było, iż zachowanie skazanego w ZK jest wzorowe. W skutek podjętych starań skazany uzyskał promesę zatrudnienia na stanowisku dyrektora do spraw marketingu z proponowanym wynagrodzeniem 6.000 zł brutto pod warunkiem, że uzyska zwolnienie z ZK i stawi się do pracy do dnia 31 sierpnia 2011 r. Postanowieniem z dnia 15 kwietnia 2011 r. Sąd Okręgowy Warszawa-Praga odmówił udzielenia warunkowego przedterminowego argumentując swoje stanowisko tym, iż prawidłowe zachowanie skazanego w ZK jest jego obowiązkiem, a ponadto zważywszy na kary dyscyplinarne trudno mówić o poprawności zachowania skazanego. Sąd zwrócił również uwagę na odległy termin końca kary (2017 rok). Sąd wskazał również na wielokrotną karalność skazanego, wskazując dodatkowo na to, iż skazany miał wyrok w zawieszeniu jednak nie skorzystał z tego dobrodziejstwa, tak więc można przypuszczać, ze również i tym razem nadużyje zaufania udzielonego przez organy penitencjarne. Sąd wskazał również, że skazany dopuścił się przestępstw oszustwa, a więc umie manipulować ludźmi a jego dobre zachowanie w ZK może być jedynie iluzoryczne, a prawdziwym jego celem jest wyjście na wolność i dokonanie następnych oszustw. W uzasadnieniu Sąd przemilczał zaangażowanie w opisane wyżej inicjatywy społeczne.

Kodeks karny: Art. 77. § 1. ) Skazanego na karę pozbawienia wolności sąd może warunkowo zwolnić z odbycia reszty kary tylko wówczas, gdy jego postawa, właściwości i warunki osobiste, okoliczności popełnienia przestępstwa oraz zachowanie po jego popełnieniu i w czasie odbywania kary uzasadniają przekonanie, że skazany po zwolnieniu będzie przestrzegał porządku prawnego, w szczególności nie popełni ponownie przestępstwa. Art. 79. § 1. Przepisy art. 78 § 1 i 2 stosuje się odpowiednio do sumy dwóch lub więcej nie podlegających łączeniu kar pozbawienia wolności, które skazany ma odbyć kolejno
Kodeks postępowania karnego Art. 438. Orzeczenie ulega uchyleniu lub zmianie w razie stwierdzenia: 1) obrazy przepisów prawa materialnego, 2) obrazy przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia, 3) błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia, 4) rażącej niewspółmierności kary lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego lub innego środka. Art. 460. Zażalenie wnosi się w terminie 7 dni od daty ogłoszenia postanowienia, a jeżeli ustawa nakazuje doręczenie postanowienia - od daty doręczenia. Dotyczy to również zażalenia na rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów lub opłat zawarte w wyroku; jeżeli jednak odwołujący się złoży wniosek o sporządzenie na piśmie oraz doręczenie uzasadnienia wyroku, zażalenie można wnieść w terminie przewidzianym do wniesienia apelacji. Art. 463. § 1. Sąd, na którego postanowienie złożono zażalenie, może je uwzględnić, jeżeli orzeka w tym samym składzie, w którym wydał zaskarżone postanowienie; w innych wypadkach prezes sądu przekazuje zażalenie niezwłocznie, wraz z aktami lub niezbędnymi odpisami z akt sprawy, sądowi powołanemu do rozpoznania zażalenia. Kodeks karny wykonawczy Art. 161. ( § 1. O warunkowym zwolnieniu orzeka sąd penitencjarny na posiedzeniu, które powinno odbyć się w zakładzie karnym. W posiedzeniu ma prawo wziąć udział prokurator, skazany oraz obrońca, a także inne osoby, którym służy uprawnienie do złożenia wniosku o warunkowe zwolnienie, jeżeli wniosek taki złożyły. § 2. Wniosek o warunkowe zwolnienie może złożyć również dyrektor zakładu karnego lub sądowy kurator zawodowy. § 3. Jeżeli orzeczona kara lub suma kar nie przekracza 3 lat pozbawienia wolności, wniosku skazanego lub jego obrońcy, złożonego przed upływem 3 miesięcy od wydania postanowienia o odmowie warunkowego zwolnienia, nie rozpoznaje się aż do upływu tego okresu. § 4. Jeżeli orzeczona kara lub suma kar przekracza 3 lata pozbawienia wolności, wniosku skazanego lub jego obrońcy, złożonego przed upływem 6 miesięcy od wydania postanowienia o odmowie warunkowego zwolnienia, nie rozpoznaje się aż do upływu tego okresu. § 5. Dyrektor zakładu karnego, składając wniosek o warunkowe zwolnienie, przesyła jednocześnie opinię sporządzoną przez administrację zakładu karnego zawierającą w szczególności prognozę kryminologiczno-społeczną. W innych przypadkach opinię tę dyrektor zakładu karnego przesyła na żądanie sądu penitencjarnego lub na prośbę skazanego składającego wniosek o warunkowe zwolnienie. Art. 162. § 1. Sąd penitencjarny wysłuchuje przedstawiciela administracji zakładu karnego, a sądowego kuratora zawodowego, jeżeli składał wniosek o warunkowe zwolnienie, oraz uwzględnia ugodę zawartą w wyniku mediacji. W wypadku skazanego za przestępstwo określone w art. 197-203 Kodeksu karnego, popełnione w związku z zaburzeniami preferencji seksualnych, warunkowe zwolnienie nie może być udzielone bez zasięgnięcia opinii biegłych. § 2. Na postanowienie w przedmiocie warunkowego zwolnienia przysługuje zażalenie. Podlega ono rozpoznaniu w terminie 14 dni. Przepis art. 154 § 1 stosuje się odpowiednio. § 3. Na postanowienie odmawiające udzielenia warunkowego zwolnienia przysługuje zażalenie także dyrektorowi zakładu karnego lub sądowemu kuratorowi zawodowemu, jeżeli składali wniosek o warunkowe zwolnienie.