Kazusy z prawa karnego

• prawo karne

Józef K. przwchodził nocą przez osiedlowy parking. Tam spotkał swojego kolegę Zenobiusza K., który powiedział mu wskazując na stojący nieopodal samochód: "Patrz, stary Kowalski zapomniał wyciagnąć radia na noc, przeciez on nie ma alarmu, nie zdziwie się jeśli mu ktos je buchnie". Zenobiusz oddalił się nastepnie i zniknął w klatce bloku. Józef K. rozejrzał się dookoła, poszedł do wskazanego samochodu i upewniwszy się, ze w środku znajduje się radio wybił szybę, otworzył drzwi i zabrał się do demontażu sprzętu. Wtem na parkingu pojawił się inny znajomy: Rafał K.

Józef wezwał go, aby mu pomógł. Józef wymontował radio, zaś Rafał zabrał z samochodu pięć butelek z wysokoprocentowym alkoholem.

W jaki sposób kształtuje się odpowiedzialność karna wszystkich uczestników powyższych zdarzeń?

• prawo karne

Witam, bardzo proszę o pomoc w rozwiązaniu tego kazusa:

Jan K. jest dyrektorem Departamentu Kontroli Głównego Urzędu Nadzoru Weterynaryjnego (GUNW). W zakresie działania departamentu znajdują się sprawy związane z kontrolą rolników, hodowców i przedsiębiorców zajmujących się hodowlą, ubojem, przetwórstwem rolno-spożywczym  oraz dostawą mięs i wędlin na rynek.

Na początku 2009 r. dyrektor - po uzgodnieniu z szefem GUNW - podjął decyzję o rozpoczęciu, przez podległe departamentowi komórki kontroli w terenowych urzędach nadzoru weterynaryjnego, ogólnopolskiej kontroli w zakresie przestrzegania przepisów dotyczących uboju i przetwórstwa rolno-spożywczego. Pomysł przeprowadzenia tego rodzaju kontroli w całym kraju zrodził się po tym, jak w III kwartale 2008 r. podczas międzynarodowych targów przetwórstwa rolniczego w Pradze pojawiły się postulaty wzmocnienia w państwach europejskich nadzoru weterynaryjnego i fitosanitarnego nad ubojem i przetwórstwem rolno-spożywczym. Szefem oficjalnej delegacji RP na targach był podsekretarz stanu w Ministerstwie Rolnictwa Jerzy R.; który w ramach pobytu na targach odbył dwa robocze spotkania z szefami delegacji ukraińskiej i rosyjskiej. Przedmiotem spotkań była kwestia zacieśnienia międzyrządowej współpracy w zakresie zliberalizowania zasad eksportu i importu mięs i wędlin.

Trzy miesiące od rozpoczęcia kontroli - w maju 2009 r. – były znane pierwsze wyniki działań prowadzonych w ramach tej kontroli. Na ich podstawie komórka analityczna departamentu kontroli GUNW sporządziła wstępny raport. Z raportem zapoznał się dyrektor departamentu (Jan. K) oraz szef GUNW i jego dwaj zastępcy. Tydzień później w mediach pojawiły się pierwsze doniesienia nt. nieprawidłowości, jakie stwierdzono w ramach kontroli przestrzegania przez polskich przedsiębiorców przepisów dotyczących uboju i przetwórstwa rolno-spożywczego. Na podstawie tych doniesień władze Rosji, Ukrainy, Słowacji i Czech wstrzymały import mięsa i wędlin z Polski.

Oficjalny komunikat GUNW, stanowiący reakcję na doniesienia prasowe, zaprzeczał informacjom podanym w mediach. W komunikacie zwrócono uwagę, że kontrola jeszcze trwa i urząd nie dysponuje danymi, które na tym etapie pozwoliłby na sformułowanie jednoznacznych wyników kontroli. Jednocześnie w GUNW wszczęto kontrolę wewnętrzną w celu ustalenia, czy informacje medialne mogły pochodzić ze wstępnego raportu kontroli. Informacji o wynikach tej kontroli, jak tylko zostanie zakończona, zażądał Minister Rolnictwa.

Z informacji zawartych w oświadczeniach majątkowych Jana K. wynika, że jego żona jest zatrudniona w spółce z o.o. zajmującej się przetwórstwem i eksportem mięsa i wędlin do krajów Europy Wschodniej. Jan K. w latach 2003-2005 był również zatrudniony w tej spółce. Ponadto wynika z nich, że Jan K. i Jerzym R. w latach 2001-2004 zasiadali w radach nadzorczych dwóch spółek akcyjnych. Spółki zostały założone przez Fundusz Euro-Regionalny S.A., w którym udziały Skarbu Państwa wynosiły 85 procent.

Zadania do przemyślenia:

1)         Czy służby państwowe powinny zainteresować się stanem faktycznym opisanym w kazusie? Która ze służb specjalnych lub służb policyjnych (organów właściwych w sprawach bezpieczeństwa państwa) powinna objąć swoim zainteresowaniem ww. opisaną sytuację z uwagi na swoje ustawowe zakresy działania (właściwość rzeczową)?

2)         Jakie informacje zawarte w powyższym opisie należy zweryfikować w pierwszej kolejności? Jakie fakty ustalić, aby odpowiedzieć na trzecie pytanie?

3)         Jakie potencjalnie czyny zabronione (przestępstwa) mogą zostać ujawnione w efekcie weryfikacji i ustaleń czynionych przez służby w związku z powyższym stanem faktycznym?

Zadanie do opracowania:

Na podstawie powyższego stanu faktycznego (kazusu) proszę o:

a)    wskazanie podstaw prawnych (ustawowych) zobowiązujących służby państwowe do objęcia zainteresowaniem sytuacji opisanej powyżej;

b)    wyznaczenie kierunków działań służb (z podaniem zadań - i ewentualnie przestępstw opisanych w kodeksie karnym - wskazanych w ustawach kompetencyjnych służb, pod katem których powinny być te działania prowadzone);

c)    wskazanie ustawowych znamion przestępstw, o których mowa w lit. b, które potencjalnie mogą być związane z opisanym stanem faktycznym, które powinny być przedmiotem ustaleń służb;

d)    sporządzenie planu czynności, które powinny wykonać służby, aby potwierdzić lub wykluczyć nieprawidłowości lub przestępstwa, jakich dopuszczono się (i kto ich się dopuścił) w opisanym stanie faktycznym; w planie powinny znaleźć się również środki prawne (uprawnienia), z których służby mogą korzystać, aby potwierdzić lub wykluczyć nieprawidłowości lub przestępstwa.

Wacław L. podpalił dom należący do jego teściów. W budynku znajdowały się dwie osoby, które w porę zdołały uciec. Prokurator zarzucił Wacławowi L. przestępstwo z art. 163 § 1 pkt 1 i art. 160 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk. Czy zasadnie? Rozważ także zastosowanie przepisu art. 160 § 3 kk oraz art. 288 kk.

• prawo karne

Na podstawie kazusa muszę napisać zażalenie bądź opinię. Mógłby mi ktoś pomóc? Jestem studentką pedagogiki i kompletnie nie wiem jak się za niego wziąć.  z góry dziękuję!

Robert J. popełnił w 2003 r. trzy przestępstwa oszustwa (art. 286 k.k.) za które został skazany na karę łączną 2 lat pozbawienia z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 5 lat. Następnie popełnił przestępstwo oszustwa (art. 286 k.k.) jeszcze 8 razy, za które orzeczono wobec niego karę łączną 10 lat pozbawienia wolności. Z uwagi na to, iż były to przestępstwa podobne zarządzone również wykonanie kary zawieszonej. Robert J. rozpoczął odbywanie orzeczonych kar 1 stycznia 2005 r. Już 1 lutego 2005 r. został ukarany karą dyscyplinarną nagany za nieprzestrzeganie regulaminu ZK, w dn. 1 kwietnia 2005 r. miało miejsce ponowne ukaranie dyscyplinarne z tego samego powodu. Od tej pory skazany zaczął przestrzegać porządku prawnego, zaangażował się w różne działania społeczne poza zakładem karnym, m. in. współpracował z fundacją „Sławek” oraz fundacją „Podaruj dzieciom słońce”. W styczniu 2008 uzyskał przeniesienie z ZK typu półotwartego do ZK typu otwartego, w marcu 2008 r. rozpoczął prace poza ZK w systemie bez konwojenta w fundacji „Nadzieja”. W czasie odbywania kary Robert. J wystąpił do pokrzywdzonych swoimi czynami o uzgodnienie sposobu i terminu naprawienia szkody. W efekcie negocjacji naprawił szkodę wobec 8 pokrzywdzonych, natomiast z pozostałymi ustalił sposób naprawienia szkody po opuszczeniu ZK. Zaangażował się także w akcję „Okruszek”, „Nie daj szansy ADIS” oraz „Nie piję – jestem trzeźwy”. Sam skazany jest całkowicie wolny od wszelkich nałogów i nigdy nie był uzależniony. Dnia 15 listopada 2010 r. skazany został ukarany dyscyplinarnie karną nagany za naruszenie regulaminu polegające na uderzeniu współwięźnia pięścią w twarz. Jak wskazał w rozmowie z wychowawcą uderzył, ponieważ współwięzień wyraził się o podopiecznych fundacji Nadzieja „zdychające małe debile”. W lutym 2011 r. Dyrektor AŚ Warszawa-Białołęka, wniósł o warunkowe przedterminowe zwolnienie Roberta J., wskazując, iż wobec tego skazanego proces resocjalizacji dobiegł końca i niecelowe jest odbywanie przez niego kary w systemie izolacyjnym. Do wniosku oprócz dokumentów potwierdzających wyżej opisane okoliczności została dołączona opinia Prezesa Fundacji „Nadzieja”, będącego psychologiem, iż skazany jest wzorowym pracownikiem a dalsze jego przebywanie w ZK może go jedynie zdemoralizować i zaprzepaścić już osiągnięte efekty resocjalizacji. We wniosku dyrektora AŚ podkreślone było, iż zachowanie skazanego w ZK jest wzorowe. W skutek podjętych starań skazany uzyskał promesę zatrudnienia na stanowisku dyrektora do spraw marketingu z proponowanym wynagrodzeniem 6.000 zł brutto pod warunkiem, że uzyska zwolnienie z ZK i stawi się do pracy do dnia 31 sierpnia 2011 r. Postanowieniem z dnia 15 kwietnia 2011 r. Sąd Okręgowy Warszawa-Praga odmówił udzielenia warunkowego przedterminowego argumentując swoje stanowisko tym, iż prawidłowe zachowanie skazanego w ZK jest jego obowiązkiem, a ponadto zważywszy na kary dyscyplinarne trudno mówić o poprawności zachowania skazanego. Sąd zwrócił również uwagę na odległy termin końca kary (2017 rok). Sąd wskazał również na wielokrotną karalność skazanego, wskazując dodatkowo na to, iż skazany miał wyrok w zawieszeniu jednak nie skorzystał z tego dobrodziejstwa, tak więc można przypuszczać, ze również i tym razem nadużyje zaufania udzielonego przez organy penitencjarne. Sąd wskazał również, że skazany dopuścił się przestępstw oszustwa, a więc umie manipulować ludźmi a jego dobre zachowanie w ZK może być jedynie iluzoryczne, a prawdziwym jego celem jest wyjście na wolność i dokonanie następnych oszustw. W uzasadnieniu Sąd przemilczał zaangażowanie w opisane wyżej inicjatywy społeczne.

Kodeks karny: Art. 77. § 1. ) Skazanego na karę pozbawienia wolności sąd może warunkowo zwolnić z odbycia reszty kary tylko wówczas, gdy jego postawa, właściwości i warunki osobiste, okoliczności popełnienia przestępstwa oraz zachowanie po jego popełnieniu i w czasie odbywania kary uzasadniają przekonanie, że skazany po zwolnieniu będzie przestrzegał porządku prawnego, w szczególności nie popełni ponownie przestępstwa. Art. 79. § 1. Przepisy art. 78 § 1 i 2 stosuje się odpowiednio do sumy dwóch lub więcej nie podlegających łączeniu kar pozbawienia wolności, które skazany ma odbyć kolejno
Kodeks postępowania karnego Art. 438. Orzeczenie ulega uchyleniu lub zmianie w razie stwierdzenia: 1) obrazy przepisów prawa materialnego, 2) obrazy przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia, 3) błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia, 4) rażącej niewspółmierności kary lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego lub innego środka. Art. 460. Zażalenie wnosi się w terminie 7 dni od daty ogłoszenia postanowienia, a jeżeli ustawa nakazuje doręczenie postanowienia - od daty doręczenia. Dotyczy to również zażalenia na rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów lub opłat zawarte w wyroku; jeżeli jednak odwołujący się złoży wniosek o sporządzenie na piśmie oraz doręczenie uzasadnienia wyroku, zażalenie można wnieść w terminie przewidzianym do wniesienia apelacji. Art. 463. § 1. Sąd, na którego postanowienie złożono zażalenie, może je uwzględnić, jeżeli orzeka w tym samym składzie, w którym wydał zaskarżone postanowienie; w innych wypadkach prezes sądu przekazuje zażalenie niezwłocznie, wraz z aktami lub niezbędnymi odpisami z akt sprawy, sądowi powołanemu do rozpoznania zażalenia. Kodeks karny wykonawczy Art. 161. ( § 1. O warunkowym zwolnieniu orzeka sąd penitencjarny na posiedzeniu, które powinno odbyć się w zakładzie karnym. W posiedzeniu ma prawo wziąć udział prokurator, skazany oraz obrońca, a także inne osoby, którym służy uprawnienie do złożenia wniosku o warunkowe zwolnienie, jeżeli wniosek taki złożyły. § 2. Wniosek o warunkowe zwolnienie może złożyć również dyrektor zakładu karnego lub sądowy kurator zawodowy. § 3. Jeżeli orzeczona kara lub suma kar nie przekracza 3 lat pozbawienia wolności, wniosku skazanego lub jego obrońcy, złożonego przed upływem 3 miesięcy od wydania postanowienia o odmowie warunkowego zwolnienia, nie rozpoznaje się aż do upływu tego okresu. § 4. Jeżeli orzeczona kara lub suma kar przekracza 3 lata pozbawienia wolności, wniosku skazanego lub jego obrońcy, złożonego przed upływem 6 miesięcy od wydania postanowienia o odmowie warunkowego zwolnienia, nie rozpoznaje się aż do upływu tego okresu. § 5. Dyrektor zakładu karnego, składając wniosek o warunkowe zwolnienie, przesyła jednocześnie opinię sporządzoną przez administrację zakładu karnego zawierającą w szczególności prognozę kryminologiczno-społeczną. W innych przypadkach opinię tę dyrektor zakładu karnego przesyła na żądanie sądu penitencjarnego lub na prośbę skazanego składającego wniosek o warunkowe zwolnienie. Art. 162. § 1. Sąd penitencjarny wysłuchuje przedstawiciela administracji zakładu karnego, a sądowego kuratora zawodowego, jeżeli składał wniosek o warunkowe zwolnienie, oraz uwzględnia ugodę zawartą w wyniku mediacji. W wypadku skazanego za przestępstwo określone w art. 197-203 Kodeksu karnego, popełnione w związku z zaburzeniami preferencji seksualnych, warunkowe zwolnienie nie może być udzielone bez zasięgnięcia opinii biegłych. § 2. Na postanowienie w przedmiocie warunkowego zwolnienia przysługuje zażalenie. Podlega ono rozpoznaniu w terminie 14 dni. Przepis art. 154 § 1 stosuje się odpowiednio. § 3. Na postanowienie odmawiające udzielenia warunkowego zwolnienia przysługuje zażalenie także dyrektorowi zakładu karnego lub sądowemu kuratorowi zawodowemu, jeżeli składali wniosek o warunkowe zwolnienie.